Heaven is a place on earth!

Wauw. Wat een fantastisch weekend. 

Vrijdagavond hebben Eline en ik een feestje georganiseerd in onze residentie. Lekkere hapjes klaargemaakt (toastjes met camembert, rolletjes parmaham met kruidenkaas, tortillachips en toast met gerookte zalm en tzatziki), en daarna was het plan om pizza te bestellen. Dat lukte niet, dan maar kebab gegeten (en hier in den ali baba hebben ze de beste die ik al gegeten heb in mijn leven…). En als dessert hadden we taart voorzien! Een frambozen- en een appeltaart. Lekkere wijn, leuk volk, geslaagd feestje!

De dag erna zijn we met 16 man naar Carcassonne vertrokken. Een heel klein dorpje met een gigantisch kasteel en prachtige kerk. En de winkeltjes waren om op te eten! Eten deden we trouwens op een prachtig terras. Als voorgerecht een prachtig geserveerde salade de chèvre, en als hoofdgerecht een typisch gerecht uit de Midden-Pyreneeën: cassoulet au confit de canard dat nog steeds op exact dezelfde manier wordt klaargemaakt zoals in de middeleeuwen. Dat was me een lunch. Met een volle maag nog wat gekuierd door de straatjes en een paar nieuwe aankopen gedaan, zoals dat hoort. De plaatselijke bevolking steunen! 

 

En vandaag zijn we naar Collioure gegaan. Bikini onderaan just in case, want met zon zee en strand weet je maar nooit… en dat was geen onverstandige keuze! Weer een tintje donkerder, en de zomer is nog niet begonnen. Maar Collioure was veel meer dan zon zee en strand. Wat een paradijs… één van de mooiste stadjes die ik al bezocht heb. De schoonheid valt niet op foto vast te leggen. Met de bus is het maar een uurtje rijden, en maar voor 1 euro, dus dat wordt denk ik onze vaste strandbestemming! We hadden niet gedacht dat we zo’n perfecte dag tegemoet zouden komen. Het was namelijk zo dat we nog eens wouden uitslapen op zondag, maar op zondag reed de bus naar Collioure enkel maar om half 9 (half 8 dus als je het zomeruur niet meetelt!), en de bus terug pas om half 6. Dus vrij slechtgezind (vooral Eline :p ) vertrokken we dan maar. Maar eens aangekomen werd het enkel maar beter en beter en nog veel beter. Eerst een lekker ontbijtje genomen aan het strand, en dan op het gemak wat op ontdekking gegaan. Welruikende winkeltjes met handgemaakte juweeltjes en allerhande tierlantijntjes, een schoenwinkel met de meest prachtige sandalen (uiteraard een exemplaar van meegenomen), een zondags marktje, tal van gezellige restaurantjes en kleurrijke terrasjes en yuuuummmie ijssalons. 

Na een ontspannende wandeling zetten we ons om onze nieuwe aankopen nog eens te bewonderen, en horen we daar toch 3 Belgen tegen elkaar spreken. Ik voelde me onmiddellijk thuis! Ik wou ze niet laten ontsnappen en riep lekker plat “Goeiendag!”. Verbaasd keken ze om en riepen “jeej Vlamingen!”. Nog vrij lang gebabbeld met elkaar, en uiteindelijk bleken ze van hetzelfde dorp als Eline te zijn, en de man kende zelfs haar vader! It’s a small world we live in… Hun zoon was er ook bij en nodigde ons uit om vrijdag naar zijn vernissage te komen. Hij is een artiest die al een aantal jaar in de buurt van Collioure woont. Duidelijk een levensgenieter! En nadat we ons hadden geïnstalleerd in het zonnetje kwamen Katerina die we al kenden en haar vriendin Jess (twee Australische meisjes) op ons afgelopen! Weer zo’n zot toeval. Het was supergezellig, en ook goed nieuws: Katerina was met de auto en wou ons graag een lift geven naar huis… Yes please! Un jour vachement parfait! 

Maar morgen begint het werken weer. Ik ben er toch vrij nerveus voor, want woensdag moet ik een presentatie geven over Mobility Excellence voor een enorm publiek (een hele middelbare school), en in het Frans. Maar bon, in feite ben ik nog zenuwachtiger om morgen de presentatie die ik heb voorbereid aan Florence (bazin) te laten zien… Ik heb totààl geen idee of ze het goed zal vinden. En ze is niet één van de gemakkelijkste (eufemisme check). En ik moet vrijdag ook een rondleiding geven van Collioure blijkbaar (daarom dat we er vandaag ook naartoe zijn gegaan eigenlijk). Geschiedenis vertellen enzo, een echte visité guidée. Al een geluk in het Engels… maar toch! Ik heb nooit echt een gids in mezelf gezien. :p Normaal waren de plannen anders, en gingen we le château Royal bezoeken van Collioure, maar dat bleek gesloten te zijn op 30/03. Al een geluk op tijd gebeld, anders hadden we er mooi gestaan. Dusss dan doen we heel Collioure maar! Enfin het valt wel mee, ’t is een klein stadje. Én ook ontdekt dat er een prachtige wijnkelder verborgen ligt, waar we normaal een wijndegustatie zouden kunnen krijgen. Ik heb vorige week een mailtje gestuurd, dus ben benieuwd om mijn werkmail te lezen morgen! Hopelijk goed nieuws, dan kan er misschien eens een complimentje af bij Florence! 

Het worden lange, maar hopelijk leuke dagen, want ook elke avond ga ik mee op restaurant met de MobEx partners. (en ’s middags ook woew, blijven vermelden die handel!) Ahja, in mijn vorige blog hoopte ik op een leuke groep flauwe plezanterikken ipv serieuze businessdudes. Wel, deze week heb ik een paar keer moeten bellen met één van de Duitse partners, en ze was een crème van een vrouw! En naar ’t schijnt zijn ze allemaal heel vriendelijk, dus ik kijk er naar uit. 

Benieuwd hoe de week zal verlopen. Ik hou jullie op de hoogte!